گزارش منظوم سفر - خمر کهن

۱۳٩۱/٦/٢٧
گزارش منظوم سفر

و پس از خواندن گزارش منثور سفر به روایت چهار راوی، اینک روایت پنجم و آخر را که نیلوفر یوسفی به نظم در آورده است می خوانیم و لذت می بریم:

به نام خدای طبیعت نگار                            همه رنگ در خلقتش برده کار
ز خمرکهن آمدست این خبر                         که یاران ببندید زاد سفر
چو سی مرغ اندر پی قاف کوه                      همه جمع  گشتیم،سی تن گروه
روانه همه سوی گرگان زمین                       یکی جای نیکو در ایران زمین
رسیدیم در جنگلی پر چنار                          هتل بودش اندر خورنده نهار
چو فردا که صبحش دمیدن گرفت                   به بسطام رفتیم،بُد بس شگفت
یکی جامعی بود مسجد در آن                        به محراب آن بود طرحی گران
همه گچ بری بود و نقش و نگار                    فریبنده و دلربا، خوش عیار
سزد تا ببوسم دست هنر                              که مهد هنر بود این خاک زر
از آن پس همه روی در خرقان                     به ترسا و مومن ، جودش عیان
دو شیر و یکی مار بُد رام او                         ولیکن زنی داشت بس زشت خو
ز صبری که از همسرش شد زیاد                  قدم در مقاماتِ والا نهاد
در این بحث ها بود که ناگهان                       پراکنده شد جمع ما ، ای فغان
از آن حرف های بسی آبکی                         تجمع که ممنوع حتی یکی
از این جمع بودن شدیم بی خیال                    و چایی بنوشیم ما با ذغال
به صبح زیارت همه انجمن                         روانه شده سوی دشت و دمن
چو کوهی گذر کرد پس ِکوهسار                    بدیدیم ما ناگهان آبشار
که آبش گوارا و خوش می نمود                     خدا را ز بهرچنین صنع باید ستود
چو سر را بر آری ز بالا به زیر                   یکی چند بودی جوانانْ دلیر
برفتند بر زیر آن بی هراس                         به تشویق ِ مردم همه عام و خاص
سواره به ماشین شدیم بعد از آن                     برای نهار، اکبری مرغکان
رسیدیم بر شهر قابوس کِی                           بنای عظیمی که بُد بهر وی
بسی مرتفع آن بلند جایگاه                           که گر بنگری از سر افتد کلاه
در آن دم بر آمد ز خمرکهن                          نوای خوش آوازی مرد و زن
صدایی دل انگیز،نوایی نکو                         فضا هم ببخشید بر آن اکو
گمانم که قابوس ما را شناخت                       و گنبد برای همین بربساخت
چو فردا رسد دل به دریا زدیم                       نه با دل که با قایقی ره زدیم
فرود آمدیم ، بندر ترکمان                            و گویند رومی بگذشت از آن
هوایش ز گرمی بُوَد همچو نار                      تو گویی که خورشید بُد در کنار
روانه سوی رستوران، خوش خرام                 همانا که ماهی بُدش خوش طعام
پس از آن شدیم رویْ بر شهرمان                   و از این سفر انجمن شادمان
به ره چونکه گردد زمان ناپدید                       به هر لحظه بودش game  جدید
یکی بود نشان دادن ِ بی صدا                        مکنده نبی ، هود را با عصا
دگر بود به خنداندن ِ نفری                           به هر شیوه حتی قاسم و سحری
دگر بود هب و دگر سی سوال                       بسی حظ ببردیم از این قیل و قال
ز راننده ی مهربان یاد باد                            ز هر غم خداوند حفظش کناد
سپاس از همه جمع زحمت کشان                    که زحمت فراوان کشیدند در این میان
ولیکن تا پایان این هست و نیست                    کسی هم نفهمید که برنامه چیست؟
بسی عذر خواهم ز سردردتان                       که نیلو بسی حرف زد بی امان
به ایزد که ماند سلامت و شاد                        تن و جانتان از گزند دور باد

 نیلوفر یوسفی


[ پست الكترونيك ]