آخرین غزل - خمر کهن

۱۳۸٩/٩/٢٧
آخرین غزل

آخرین غزل رومی

رو سر بنه ببالین، تنها مرا رها کن
                                      ترک من خراب شبگرد مبتلا کن 
ماییم و موج سودا، شب تا بروز تنها 
                                                   خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن 
از من گریز ! تا تو هم در بلا نیفتی 
                                            بگزین ره سلامت، ترک ره بلا کن 
ماییم و آب دیده، در کنج غم خزیده 
                                            بر آب دیدۀ ما صد جای آسیا کن 
خیره کُشیست ما را، دارد دلی چو خارا 
                                                         بکُشد کسش نگوید:«تدبیر خونبها کن» 
بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد 
                                                        ای زرد روی عاشق، تو صبر کن، وفا کن 
دردیست غیر مُردن آن را دوا نباشد 
                                                           پس من چگونه گویم کین درد را دوا کن؟! 
در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم 
                                                           با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن 
گر اژدهاست بر ره عشقسیت چون زمرّد 
                                                   از برق آن زمرّد هین، دفع اژدها کن 
بس کن که بیخودم من ور تو هنر فزایی 
                                               تاریخ بو علی گو تنبیه بوالعلا کن

مولانا جلال الدین

 آواز با صدای شهرام ناظری

 قطعه آخرین غزل رومی از آلبومی به همین نام با صدای محسن دایی نبی


[ پست الكترونيك ]