گزارش جلسه 64 ام - خمر کهن

۱۳۸۸/٢/٢٦
گزارش جلسه 64 ام

شصت و چهارمین جلسه گروه خمر کهن در غیاب آن عزیز سفرکرده ی غایب از نظر، و زوج متاهل در شرف ازدواج ، و دوست زائر به ماموریت رفته، در پارک طالقانی تهران برگزار گردید.

با اعتذار به سبب تاخیر در ارائه گزارش نشست، فایل صوتی گزارش را با صدای آقا رضا میرکریمی می شنویم:

فایل صوتی

 

کبودى زدن قزوینى بر شانه‌گاه، صورت شیر و پشیمان شدن او به سبب زخم سوزن


این حکایت بشنو از صاحب‌بیان                در طریق و عادت قزوینیان‏
بر تن و دست و کتف‌ها بی‌گزند               از سر سوزن کبودی‌ها زنند

سوى دلاکى بشد قزوینى‌یی                 که کبودم زن، بکن شیرینى‏یی
گفت چه صورت زنم اى پهلوان؟               گفت برزن صورت شیر ژیان‏

طالعم شیر است، نقش شیر زن            جهد کن رنگ کبودى سیر زن‏
گفت بر چه موضعت صورت زنم؟              گفت بر شانه‏گهم زن آن رقم‏
چون که او سوزن فرو بردن گرفت            درد آن در شانگه مسکن گرفت‏
پهلوان در ناله آمد کاى سنى                 مر مرا کشتى، چه صورت مى‏زنى؟‏
گفت آخر شیر فرمودى مرا                     گفت از چه عضو کردى ابتدا؟
گفت از دُمگاه آغازیده‏ام                         گفت دم بگذار اى دو دیده‏ام‏
از دُم و دُمگاه شیرم دَم گرفت                دُمگه او دَمگهم محکم گرفت‏
شیر بى‏دم باش گو اى شیر ساز            که دلم سستى گرفت از زخم گاز
جانب دیگر گرفت آن شخص زخم            بى‏محابا، بى‏مواسائی و رحم‏
بانگ زد او کاین چه اندام است از او؟       گفت او گوش است این ای نیکخو
گفت تا گوشش نباشد اى حکیم            گوش را بگذار و کوته کن گلیم
جانب دیگر خلش آغاز کرد                     باز قزوینى فغان را ساز کرد
کاین سوم جانب چه اندام است نیز؟       گفت این است اشکم شیر اى عزیز
گفت گو اشکم نباشد شیر را                خود چه اشکم باید این ادبیر را؟
خیره شد دلاک و بس حیران بماند           تا به دیر انگشت در دندان بماند
بر زمین زد سوزن آن دم اوستاد              گفت در عالم کسى را این فتاد؟
شیر بی دُم و سر و اشکم که دید؟         اینچنین شیرى خدا خود نآفرید
چون نداری طاقت سوزن زدن                 از چنین شیر ژیان رو دم مزن
اى برادر صبر کن بر درد نیش                 تا رهى از نیش نفس شوم خویش‏
کان گروهى که رهیدند از وجود              چرخ و مهر و ماهشان آرد سجود
هر که مُرد اندر تن او نفس گبر               مر ورا فرمان برد خورشید و ابر
چون دلش آموخت شمع افروختن            آفتاب او را نیارد سوختن‏
خار جمله لطف چون گل مى‏شود            پیش جزوى کو بر کل میشود
گر همى‏خواهى که بفروزى چو روز          هستى همچون شب خود را بسوز
هستیت در هستِ آن هستى نواز          همچو مس در کیمیا اندر گداز
در من و ما سخت کرده‌ستى تو دست     هست این جملهء خرابى از "دو" هست


[ پست الكترونيك ]