حکایتی کوتاه از مثنوی - خمر کهن

۱۳۸٧/۱۱/۱٤
حکایتی کوتاه از مثنوی

دزدیدن شخصی ماری را از مارگیری و گزیدن و کشتن او

 دزدکی از مارگیری مار برد           /               ز ابلهی آن را غنیمت می شمرد

وارهید آن مارگیر از زخم مار        /               مار ُکشت آن دزد خود را زار زار

مارگیرش دید پس بشناختش      /               گفت: از جان مار من پرداختش

در دعا می خواستی جانم از او   /               کش بیابم مار بستانم از او

شکر حق را کان دعا مردود شد  /               من زیان پنداشتم آن سود شد

 

اینک ادامه ابیات را از مثنوی بخوانیم :

دوستان برداشت خود را از این حکایت کوتاه در قسمت پیامها ارائه نمایند.

بس دعاها کان زیان است و هلاک   /               وز کرم می نشنود یزدان پاک

 

مصلح است و مصلحت را داند او     /               کان دعا را باز میگرداند او

 

وان دعا گوینده شاکی میشود       /               میبرد ظن بَد و، آن بَد بود

 

می نداند کو بلای خویش خواست   /               وز کرم حق آن بدو ناورد راست

و نظرات دوستان:

سامیه:

این پیام را میرساند که در مورد حرام بودن مال است و مال حرام آدم را بیچاره و خوار میکنه
 
ناشناس:
به نظر من مصداق آیه ی عسی ان تحبوا شیئا و هو شر لکم است که در واقع مارگیر مار را برای خود سود می پنداشته که از دست داده در صورتی که شری بوده که از دست داده

بنفشه خانم در کلوب خمر کهن نوشته اند:

*گاهی اوقات چیزی رو که انسان از دست میده ضرر نیست و منفعتی در نهایت نصیبش میشه و یا دفع شر!

ولی ما انسانها چون عاقبت را نمیبینیم برای ازدست دادن هرچیزی مدتها غصه میخوریم شاید اگر میدونستیم نتیجه بدست آوردن هرچیزی چیه اون چیزو طلب نمی کردیم !

**گاهی برخی دعاها نباید مستجاب بشه پس اصرار نکنیم !


[ پست الكترونيك ]