نسبيت فهم ما از جهان - خمر کهن

۱۳۸٥/۳/٢
نسبيت فهم ما از جهان

مورکی بر کــــــــــــــاغذی دید او قلم

                           گفت با مور دگـــــــــــــر این راز هم

که «عجایب نقشها آن کلـــــــــــــــــــــک کرد

                          هم‌چو ریحان و چو سوسن‌زار و ورد»

گفت آن مـــــور «اصبع است آن پیشه‌ور

                          وین قلم در فعل فرع است و اثر»

گفت آن مــــــــــــور سوم ک« ز بازواست

                          که اصبـــــع لاغر ز زورش نقش بست»

هم‌چنین می‌رفت بالا تا یــــــــــــــکی

                          مهتر مـــــــــــــوران فطن بود اندکی

گفت ک« ز صورت مبینید این هنــــــــــــر

                          که به خواب و مــــــــــــــــــــــــرگ گردد بی‌خبر

صورت آمد چون لبــــــاس و چون عصا

                          جز به عــــــقل و جـــــــــــــــــــان نجنبد نقش ها»

بي خبر بود او كه آن عقل و فؤاد

                          بي  ز تقـــلـيـب خـــدا باشـــــد جـــــمــاد

يك زمـان از وي عنـايـت بر كــند

                          عقـــــــل زيـــرك ابلــهي هـــا مـي كــــند

 

 

 

                                              (دفتر چهارم از مثنوی)

 

 اين قصه اي تمثيلي است در بيان آنكه ديدها و ادراك ها را تفاوت هست، بعضي اسباب نزديك را مي بينند و از آن نمي گذرند و بعضي اسباب دورتر را هم مي بينند. اما فقط اهل معرفت هستند كه آنچه را وراي اسباب است مي توانند مشاهده و ادراك كنند

 

 

اصبع=انگشت

فؤاد=قلب

فطن=دانا

#M.A#


[ پست الكترونيك ]