ابياتی از مثنوی در مورد روز عاشورا - خمر کهن

۱۳۸٦/۱٠/٢٧
ابياتی از مثنوی در مورد روز عاشورا

دفتر ششم مثنوی معنوي، بيت ۷۷۷

 

رسيدن شاعر به حلب روز عاشورا و حال معلوم نمودن و نكته گفتن و بيان حال كردن

 

               روز عاشورا همه اهل حلب                      باب انطاكيه اندر تا به شب‏

               گرد آيد مرد و زن جمعى عظيم                 ماتم آن خاندان دارد مقيم‏

               ناله و نوحه كند اندر بكا                           شيعه عاشورا براى كربلا

               بشمرند آن ظلمها و امتحان                     كز يزيد و شمر ديد آن خاندان‏

               نعره‏هاشان مى‏رود در ويل و وشت            پر همى‏گردد همه صحرا و دشت‏

               يك غريبى شاعرى از ره رسيد                 روز عاشورا و آن افغان شنيد

               شهر را بگذاشت و آن سو راى كرد            قصد جستجوى آن هيهاى كرد

               پرس پرسان مى‏شد اندر اِفتقاد                چيست اين غم بر كه اين ماتم فتاد

               اين رئيس زفت باشد كه بمرد                   اين چنين مجمع نباشد كار خرد

               نام او و القاب او شرحم دهيد                   كه غريبم من شما اهل دهيد

               چيست نام و پيشه و اوصاف او                 تا بگويم مرثيه ز الطاف او

               مرثيه سازم كه مرد شاعرم                     تا از اينجا برگ و لالنگى برم‏

               آن يكى گفتش كه هى ديوانه‏اى               تو نه‏اى شيعه، عدوى خانه‏اى‏

               روز عاشورا نمى‏دانى كه هست               ماتم جانى كه از قرنى به است‏

               پيش مومن كى بود اين غصه خوار            قدر عشق گوش عشق گوشوار

               پيش مومن ماتم آن پاك روح                    شهره‏تر باشد ز صد طوفان نوح‏

 

نكته گفتن آن شاعر جهت طعن شيعه‏ى حلب‏

 

               گفت آرى ليك كو دور يزيد                        كى بده‏ست اين غم چه دير اينجا رسيد

               چشم كوران آن خسارت را بديد                گوش كران آن حكايت را شنيد

               خفته بوده‏ستيد تا اكنون شما                  كه كنون جامه دريديت از عزا

               پس عزا بر خود كنيد اى خفتگان               زانكه بد مرگى است اين خواب گران‏

               روح سلطانى ز زندانى بجست                 جامه چه دْرانيم و چون خاييم دست‏

               چون كه ايشان خسرو دين بوده‏اند            وقت شادى شد چو بشكستند بند

               سوى شادُروان دولت تاختند                    كنده و زنجير را انداختند

               روز ملك است و گش و شاهنشهى          گر تو يك ذره از ايشان آگهى‏

               ور نه‏اى آگه برو بر خود گرى                      ز انكه در انكار نقل و محشرى‏

               بر دل و دين خرابت نوحه كن                    كه نمى‏بيند جز اين خاك كهن‏

               ور همى‏بيند چرا نبود دليل                      پشت دار و جان سپار و چشم سير

               در رخت كو از مى دين فرخى                   گر بديدى بحر كو كف سخى‏

               آن كه جو ديد آب را نكند دريغ                   خاصه آن كاو ديد آن دريا و ميغ‏

 

برای شنيدن شرح اين حکايت از مثنوی معنوی مولانا، دو فايل صوتی زير را می‌توانيد دانلود نماييد:

 

.: فايل اول :.            .: فايل دوم :.

 

توجه نماييد که ابتدا بايد روی هر لينک فوق کليک کنيد.

وقتی صفحه باز شد، در وسط صفحه بروی Download file کليک کنيد.

 


[ پست الكترونيك ]