سرآغاز مثنوی ؛ نی نامه - خمر کهن

۱۳۸٥/۳/٢
سرآغاز مثنوی ؛ نی نامه


 

بشنو از نى چون حكايت مى‏كند                     از جدايى‏ها شكايت مى‏كند

كز نيستان تا مرا ببريده‏اند                           در نفيرم مرد و زن ناليده‏اند

سينه خواهم شرحه شرحه از فراق               تا بگويم شرح درد اشتياق‏

هر كسى كاو دور ماند از اصل خويش             باز جويد روزگار وصل خويش‏

من به هر جمعيتى نالان شدم                        جفت بد حالان و خوش حالان شدم‏

هر كسى از ظن خود شد يار من                    از درون من نجست اسرار من‏

سر من از ناله‏ى من دور نيست                    ليك چشم و گوش را آن نور نيست‏

تن ز جان و جان ز تن مستور نيست              ليك كس را ديد جان دستور نيست‏

آتش است اين بانگ ناى و نيست باد              هر كه اين آتش ندارد نيست باد

آتش عشق است كاندر نى فتاد                      جوشش عشق است كاندر مى‏فتاد

نى حريف هر كه از يارى بريد                      پرده‏هايش پرده‏هاى ما دريد

همچو نى زهرى و ترياقى كه ديد                   همچو نى دمساز و مشتاقى كه ديد

نى حديث راه پر خون مى‏كند                        قصه‏هاى عشق مجنون مى‏كند

محرم اين هوش جز بى‏هوش نيست               مر زبان را مشترى جز گوش نيست‏

در غم ما روزها بى‏گاه شد                           روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باك نيست                   تو بمان اى آن كه چون تو پاك نيست‏

هر كه جز ماهى ز آبش سير شد                   هر كه بى‏روزى است روزش دير شد

درنيابد حال پخته هيچ خام                            پس سخن كوتاه بايد و السلام‏

بند بگسل، باش آزاد اى پسر                        چند باشى بند سيم و بند زر

گر بريزى بحر را در كوزه‏اى                        چند گنجد قسمت يك روزه‏اى‏

كوزه‏ى چشم حريصان پر نشد                       تا صدف قانع نشد پر در نشد

هر كه را جامه ز عشقى چاك شد                  او ز حرص و عيب كلى پاك شد

شاد باش اى عشق خوش سوداى ما              اى طبيب جمله علتهاى ما

اى دواى نخوت و ناموس ما                        اى تو افلاطون و جالينوس ما

جسم خاك از عشق بر افلاك شد                    كوه در رقص آمد و چالاك شد

عشق جان طور آمد عاشقا                          طور مست و خر موسى صاعقا

با لب دمساز خود گر جفتمى                         همچو نى من گفتنيها گفتمى‏

هر كه او از هم زبانى شد جدا                      بى‏زبان شد گر چه دارد صد نوا

چون كه گل رفت و گلستان در گذشت             نشنوى ز ان پس ز بلبل سر گذشت‏

جمله معشوق است و عاشق پرده‏اى              زنده معشوق است و عاشق مرده‏اى‏

چون نباشد عشق را پرواى او                      او چو مرغى ماند بى‏پر، واى او

من چگونه هوش دارم پيش و پس                 چون نباشد نور يارم پيش و پس‏

عشق خواهد كاين سخن بيرون بود                آينه غماز نبود چون بود

آينه‏ت دانى چرا غماز نيست                         ز انكه زنگار از رخش ممتاز نيست‏

بشنويد اى دوستان اين داستان                     خود حقيقت نقد حال ماست آن‏

 

#M#


[ پست الكترونيك ]